Advocatus Diaboli

Τετάρτη, Αυγούστου 09, 2006

Το δάκρυ σου στην εθνική κιβωτό


Σκέψεις που μου γεννήθηκαν βλέποντας την έκθεση «Το μουσείο και η ανασκαφή» που λειτουργεί στο κτήριο Βάιλερ (Μακρυγιάννη 2-4 δίπλα στο σταθμό Ακρόπολη του Μετρό). Μόλις λίγα τετραγωνικά μέτρα, το ένα τοις εκατό από τα ευρήματα της ανασκαφής στο οικόπεδο Μακρυγιάννη όπου θα γίνει το Νέο Μουσείο Ακροπόλεως και υλικά ταπεινά, όπως το ντέξιον, το μέταλλο, το γυαλί και η άμμος, χρειάστηκαν για να δημιουργηθεί αυτή η σπουδαία έκθεση που θα λειτουργεί μέχρι τον ερχόμενο Φεβρουάριο από τις 10 το πρωί μέχρι τις 8 το βράδυ χωρίς εισιτήριο. Αν είστε τυχεροί, θα σας ξεναγήσουν νεαροί αρχαιολόγοι.
Στα εκθέματα (550 από 50.000 συνολικά), βλέπουμε αγάλματα και αγαλματίδια, νομίσματα, αγγεία, κεφαλή του Πλάτωνα, αγάλματα της Ισιδας και του Δία, ψηφιδωτά δάπεδα, σκεύη συμποσίου και καλλωπισμού, μαγειρικά σκεύη, παιδικά παιχνίδια κ.α. Είναι πολλών εποχών και βασικά από τους κλασικούς χρόνους της αρχαιότητας μέχρι τα πρώτα χρόνια του Βυζαντίου. Εχουν συνδυαστεί εξαιρετικά και δίνουν εντυπωσιακό αποτέλεσμα.
Ανάμεσά τους, ένα… αρχαίο κέλυφος αυγού με το κουταλάκι δίπλα, υπολείμματα θυσιών στους χθόνιους θεούς (όπως σήμερα σφάζουμε κόκορα στα θεμέλια) μια πλαταγή (κουδουνίστρα με σβόλο πηλού για να παράγεται ήχος) μελανοδοχεία και γραφίδες, αντικείμενα για μακιγιάζ, μικρά αντίγραφα κουζινικών για παιχνίδι, κλπ. Επίσης, «ευλογίες» από τους Αγίους Τόπους κατά τα πρώτα χριστιανικά χρόνια, «μάρκες» για το θέατρο ή την Εκκλησία του Δήμου, γουδιά για τα μπαχαρικά, κ.α.
*********


*********
Το πήλινο αλογάκι με τα σημάδια από τα δόντια σου, η πέτρα που σου σκάλισε ο παππούς Αίας, οι χάντρες που σου πέρασε στη χρυσοκλωστή η γιαγιά Αλεξάνδρα και σου τις φόρεσε γιορντάνι στο λαιμό, να αιχμαλωτίζουν το φως και τα βλέμματα και να τ’ αντανακλούν, το σείστρο που έδιωχνε μακριά τα κακά πνεύματα κι εσένα σε ξεγελούσε, να μην κλαις. Μετά από αιώνες πολλούς, όταν το σάλιο, το δάκρυ, ο ιδρώτας σου θα έχουν στεγνώσει, όταν τα αντικείμενα δεν θα έχουν πια στοιχεία ταυτότητας και σφραγίδες χρήσης, θα μπουν στην εθνική κιβωτό, θα αποτελούν κειμήλια.
Και κανείς δεν θα γνωρίζει πως αυτή την κούκλα από πηλό την αγάπησες, τη χάιδεψες και τη μάλωσες, αυτά τα ενώτια στόλισαν τα αυτιά σου κάνοντάς σε περήφανη γιατί φορούσες κάτι τόσο όμορφο, αυτό το κύπελλο από χώμα και νερό το έσπασες σε μια αδέξια κίνηση κι έτρεξες να κρυφτείς, να γλιτώσεις την επίπληξη. Κανείς δεν θα σκέφτεται πως είχες όνομα, επιθυμίες, ανάγκες, πάθη. Ο χρόνος στεφανώνει τα πρόσωπα με την τόσο σοφή και τόσο άδικη ανωνυμία. Τι παράξενο! Τα φθαρτά μένουν πίσω σου κι εσύ, με την αθάνατη ψυχή, χάνεσαι για πάντα.


11 Comments:

  • Εξαιρετικό. Σ'ευχαριστώ που έδωσες όνομα σε αυτούς που κανείς δεν θυμάται σαν ανθρώπους..........

    Μού άρεσε τόσο πολύ που σε περνάω αμέσως στα Links μου, δεν είναι βέβαια και κάτι τόσο σημαντικό, αλλά δείχνει ποσο ενθουσιάστηκα. Χρειαζόμουν έναν δικηγόρο, έτσι κι αλλώς....

    By Blogger Μαύρος Γάτος, at 11:27 μ.μ.  

  • Συνήγορε, καλά κάνατε... σαν επιμνημόσυνη δέηση τα τελευταία σας τα λόγια... Επιτρέψτε μου να αφήσω κι εγώ κάτι για εκείνες τις μακρινές ψυχές, άγνωστες σήμερα μα κάποτε υπαρκτές στην ίδια ετούτη γη,,,


    ΡΕΚΒΙΕΜ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΕΡΙΝΑ
    (απόσπασμα)


    Λέξη πιο πριν που λάτρευε τη λέξη,
    έρωτας μ’ έναν έρωτα αγκαλιά,
    φλόγα πιο πριν που γύρευε τη φλόγα,
    φωτιά που διαπερνούσε τη φωτιά.

    Στάχτη μετά που σμίγει με τη στάχτη,
    κάρβουνο μ’ άλλο κάρβουνο μαζί,
    καπνός που τον καπνό περιτυλίγει,
    σιωπή που ατενίζει τη σιωπή.



    Θεοδόσης Βολκώφ

    By Blogger Theodosis Volkof, at 1:00 π.μ.  

  • Ευχαριστώ, μαύρε γάτε. Σε διαβάζω ανελλιπώς από τότε που σε ανακάλυψα. Είναι, λοιπόν, σημαντική για μένα η γνώμη σου.
    Θεοδόση Βολκώφ έξοχο, ως συνήθως, το ποίημα. Μπορεί να θεωρούσαμε ότι ο παραδοσιακός στίχος έσβησε στις πρώτες δεκαετίες του προηγούμενου αιώνα, αλλά χαίρομαι να ανακαλύπτω πως δεν είναι έτσι και από το ποίημα αυτό και από τα ποιήματα στο ιστολόγιό σου.

    By Blogger advocatus diaboli, at 9:21 π.μ.  

  • Με ενθουσίασε το κείμενο σου γιατί όλα τα μουσεία είναι μεν ένας από τους πιό ενδιαφέροντες χώρους που μπορεί να βρεθεί κανείς αλλά εξίσου σημαντικά με τα έργα τέχνης είναι και τα ευρήματα της καθημερινής ζωής των ανθρώπων.
    Εχοντας δύο φορές περάσει από ενα πρωινό στο μουσείο του Καιρου με ιδιαίτερη συγκίνηση έβλεπα τα αντικείμενα καθημερινής χρήσης,τα υφάσματα,τα τρόφιμα κτλ που έχουν βρεθεί στους τάφους και που ενώνουν το σήμερα με τόσες χιλιάδες χρόνια.

    By Blogger αθεόφοβος, at 10:08 π.μ.  

  • Τα μουσεία έχουν και «ζωή» και «φωνή». Εξαρτάται από αυτούς που στήνουν τις εκθέσεις να τα κάνουν να ζήσουν και να μιλήσουν. Με συγκινούν τα έργα των ανθρώπινων χεριών. Εχουν κι αυτά την ιστορία τους, που ενώνεται σε μία και μοναδική: την προσπάθεια για αθανασία μέσω αυτών.

    By Blogger advocatus diaboli, at 10:52 π.μ.  

  • Έχω κλάψει μπροστά σε προθήκη.
    Έχουν τρέξει μέσα μου μυρωδιές, μ' έχουν πάει σεργιάνι οι χρόνοι.

    Αντικείμενα που μαζεύουμε για καιρό, πράγματα που σ' άλλους κόσμους, άνθρωποι ζέσταιναν για χρόνια.

    Θέλω να βρεθώ κάποια στιγμή σε μουσείο παιχνιδιών. Να δω ακινητοποιημένα, όλα εκείνα που, σε εποχές θολές πια, δίνανε γέλιο και τροφή στ' όνειρο.

    By Blogger Καπετάνισσα, at 2:58 μ.μ.  

  • Τα κατάλοιπα των παιδιών είναι τα πλέον σπαρακτικά. Οι αρχαιολόγοι, μού λέν πως τις πρώτες παιδικές ταφές τις βλέπουν στον ύπνο τους μετά. Μερικές ακόμη σχετικές σκέψεις:


    Παρά δήμον ονείρων. Ποιων ονείρων; Αυτών που θα έκανες, ή αυτών που δεν θα κάνω; Στις όχθες του Αχέροντα. Πώς θα τις περάσεις με το καρυδότσουφλο του ψυχοπομπού ενώ πέφτει η βροχή ασταμάτητα; Όρθιος απέναντι στον Μίνωα, τον Ραδάμανθυ, τον Αιακό. Πώς συμβιβάστηκαν οι μεγάλοι κριτές με μια τέτοια αδικία;
    Στον Κεραμεικό, στη γωνία μια μικρής βιτρίνας του μουσείου, είναι μια ζωφόρος- ταινία χρυσή που την είχαν διπλώσει στο χέρι ενός παιδιού για να αναγνωρίσει ο Χάρων ότι ήταν πολυφίλητο και να το πιάσει απαλά. Ν’ αναγνωρίσουν κι οι γονείς όταν θα έρθει η ώρα να σμίξουν ξανά, το παιδί τους ανάμεσα στ’ αμέτρητα παιδιά που θα ‘παιζαν στους ασφοδελούς λειμώνες χωρίς γέλια, φωνές και κλάματα, χωρίς ζαβολιές. Τι θα κρατήσω για να σε αναγνωρίσω στον παρόντα Άδη; Τι θα δώσω στον Σκιώδη Επισκέπτη για να προσέχει το εύθραυστο κορμί όπου πια δεν κατοικείς;

    By Blogger advocatus diaboli, at 3:16 μ.μ.  

  • Ααααααααααχχχχχ Μουσείο Μουσείο Μουσείο Μουσείο Μουσείο Μουσείο Μουσείο Μουσείο Μουσείο Μουσείο Μουσείο Μουσείο Μουσείο

    ..πού είσαι Λιλιπούπολη;..
    ..και δεν άφησες τίποτα το φθαρτό πίσω σου..

    :-)

    By Blogger Rodia, at 11:45 π.μ.  

  • Μη μου κολλάτε, μη με τραβάτε, απ' το μουσείο δεν θέλω να βγωωωωωωω. Και θέλω κι άλλη Λιλιπούποληηηηηηη!

    By Blogger advocatus diaboli, at 12:45 μ.μ.  

  • ΑΠτο μουσείο δεν θέλω να βγώ....

    Τί μου θύμισατε ροδιά και αθεόφοβε! Λες η Λιλιπούπολη να φταίει που όλο με κυνηγ΄λανε τελευταίο να με βγάλουνε από τα μουσεία;;;;;;;

    By Blogger Μαύρος Γάτος, at 10:44 μ.μ.  

  • Αξίζει να δει κανείς και το «μίνιμαλ» μουσείο στην αρχή της Διονυσίου Αρεοπαγείτου, έργο καλλιτέχνη από τον Παλαιστίνη στο πλαίσιο της έκθεσης «Μεγάλος Περίπατος».

    By Blogger advocatus diaboli, at 12:13 μ.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<


myspace graphics

myspace graphics