Advocatus Diaboli

Πέμπτη, Δεκεμβρίου 21, 2006

Οι πολυαγαπημένοι μου αντάρτες που μεγάλωσαν

A.K. του Γεωργίου. Πατρός υφαντουργού και αντάρτη. Και μητρός αντάρτισσας. Και δασκάλων ανταρτών, επίσης. «Μαλλιά σγουρά, μαλλιά κοράκου χρώμα/ τ’ ανέμιζε ο αγέρας στα ζερβά».
Σχεδόν παιδιά. Δεκαπέντε, δεκαεπτά, δεκαοκτώ χρονών. Δεν άντεχαν τους Γερμανούς κατακτητές. Ούτε την αδικία άντεχαν. Πήραν τα όπλα πολεμώντας και τραγουδώντας: «Θα ‘ρθουν καιροί, καιροί ευτυχισμένοι/ σκλάβοι δε θα 'ναι τότε οι λαοί/ θα ζούμε τότε πια αδελφωμένοι/ σε μια ελεύθερη ειρηνική ζωή.»
Δεν ήρθαν αυτοί οι καιροί, αλλά εκείνοι δεν σταμάτησαν ποτέ να τους ονειρεύονται. Μονάχα στιγμιαίοι οι δισταγμοί στη μακριά πορεία. Το αμείλικτο ερώτημα, την ώρα της υποστολής της κόκκινης σημαίας στο Κρεμλίνο: ώστε λοιπόν χάθηκαν όλα; (ή, ακόμα πιο σπαρακτικό: ώστε λοιπόν πολεμούσαμε για το τίποτα;) βρήκε αμέσως την απάντησή του: η Αριστερά δεν είναι εξουσία. Είναι Ιδέα. Ουτοπία είναι. Ένα σύννεφο, ένας άνεμος, μια θάλασσα μικρή ή μεγάλη. Τη σημαία της Επανάστασης, που έχεις μέσα σου, δεν μπορεί κανείς ποτέ να σου την υποστείλει. Κυματίζει ολοπόρφυρη σε όλη τη ζωή σου.
Απαξ αντάρτης, εσαεί αντάρτης. Γι’ αυτό εξακολουθούσαν να τους φοβούνται όσοι τους εδίωξαν, τους εξόρισαν, τους φυλάκισαν, τους εκτέλεσαν. Μόλις τα τελευταία- τελευταία χρόνια έφαγαν γλυκό ψωμί και κοιμήθηκαν πιο ήσυχα, χωρίς τον φόβο του χωροφύλακα. Ο παγκόσμιος χωροφύλακας έχει, βεβαίως, ξυπνήσει μόλις και απειλεί.
Δυστυχώς, πολυαγαπημένε, απόντα πλέον, αντάρτη (πατέρα, δάσκαλε, σύντροφε), «πάει καιρός που έβγαινες στους δρόμους/ τη σκούφια φόραγες λεβέντικα στραβά/ και τα μαλλιά χυτά πάνω στους ώμους/ τ’ ανέμιζε ο αγέρας στα ζερβά». Η Ιστορία γράφεται από τους νικητές, και οι νικητές, σας φοβούνται ακόμη, κυρίως επειδή εσείς ήσασταν άτρομοι. Κι επειδή εσείς λείπετε, κάποιος πρέπει να υπερασπιστεί τις αξίες, την παλικαριά σας και την υστεροφημία σας. Αυτή την κληρονομιά, άλλωστε, μας αφήσατε: να εξεγειρόμαστε κατά της αδικίας. Με σας πάντα στο πλευρό μας. Διότι, όπως θα έλεγε κι ο Οδυσσέας Ελύτης, «τους νεκρούς να φοβάστε και των βράχων τ’ αγάλματα.»


Υ.Γ. Εσείς, φύγατε νωρίς. Αλλοι, έμειναν πίσω. Θυμάμαι στο νοσοκομείο που ολόκληρος αντάρτης δάκρυζες, επειδή είχες κάνει καλά παιδιά. Κάποιοι δεν έκαναν. Γι’ αυτούς, τους αβοήθητους αγωνιστές, υπάρχει η Δημοκρατική Μέριμνα. Δεν μπορεί να τους ενισχύσει αποφασιστικά, μονάχα να απαλύνει την πίκρα τους μπορεί.
Το ξέρω, μέρες που είναι όλοι σας λένε να δώσετε. Αλλά δεν μπορώ να μη ζητήσω κι εγώ τη συμβολή σας. Δημοκρατική Μέριμνα, Ακαδημίας 78, τηλέφωνο 210/38.22.776 και Εθνική Τράπεζα, αριθμός λογαριασμού 129592361-13.

12 Comments:

  • Σε ένα τέτοιο ποστ δεν χωράνε σχόλια.
    Θέλω μόνο να σου ευχηθώ Καλά Χριστούγεννα και να είσαι καλά!!

    By Blogger kerasia, at 11:55 π.μ.  

  • Τώρα τέτοιες μέρες, γιατί μας φέρνεις δάκρυα στα μάτια. Γιατί όταν κλαίω τσαντίζομαι. Να οργίζομαι πρέπει και όχι να κλαίω.
    Αλλά δεν μιλάμε για ουτοπία σήμερα. Σήμερα εγώ λέω αφού ο σοσιαλισμός κλατάρισε, μας έμεινε η βαρβαρότητα.

    By Blogger ange-ta, at 4:37 μ.μ.  

  • Έχω μεγαλώσει δίπλα σε έναν από τους Έλληνες που πολέμησαν στην Πίνδο τους Ιταλούς. Αμέσως μετά ανέβηκε στο βουνό γιά να πολεμήσει τους Γερμανούς (και αρκετούς Έλληνες συνεργάτες τους) και μετά την απελευθέρωση πήγε "διακοπές" γιά 4 χρόνια στην Μακρόνησο ως ελάχιστο ευχαριστώ τής μητέρας πατρίδας...
    Άλλη μία "σελίδα τής ελληνικής ιστορίας" που απλώς ξεπετάξαμε με την ...αναγνώριση τής Εθνικής Αντίστασης.

    Ένα εξαιρετικό κείμενο γι' αυτούς τους ανθρώπους περιέχει το βιβλίο τού Μάνου Χατζιδάκι "Ο καθρέφτης και το μαχαίρι" τών εκδόσεων Ίκαρος, με τον τίτλο "Τα παιδιά τής γαλαρίας".

    By Blogger Κωστας, at 7:50 π.μ.  

  • Με συγκίνησες .
    Να είσαι καλά . Να περάσεις όμορφα .
    Καλά Χριστούγεννα .

    By Blogger ellinida, at 7:14 π.μ.  

  • Χρόνια σου πολλά και πολλά φιλιά απο τη φιλανδία!!! :)

    By Blogger ovi, at 2:36 π.μ.  

  • Στην Κουλα, στη Φωφω,τον Μάρα. τον κυρ Κωστα, τον Μιχαλη ...τους γνωρισα γερασμενους αλλα οχι παραιτημενους....καμια σχεση με συγκινηση και κλάψα ...καποιοι εφυγαν ...και εφυγαν περηφανοι...οχι γιαυτα που εκαναν οχι γιαυτα που πετυχαν ,οχι γιαυτα που δεν πετυχαν, αλλα γιαυτα που τολμησαν....

    By Blogger Χαρυβδιςς, at 2:02 π.μ.  

  • Κερασιά, Ange-ta, Κώστα, Ελληνίδα, Χάρυβδη, κι εμένα με συγκινούν τα λόγια σας, όπως και αυτοί οι άνθρωποι. Μου θυμίζουν τον στίχο του Ρίτσου από τη Ρωμιοσύνη «φέρναν τη ζωή στα δυο στεγνά τους χέρια σαν ποτάμι». Ο ίδιος μου εξηγούσε ότι τα χέρια τους «ήταν στεγνά γιατί δεν κράτησαν τίποτα για τον εαυτό τους. Τα έδωσαν όλα».
    Ovi μου καλές γιορτές και πολλά φιλιά στη Δάφνη.

    By Blogger advocatus diaboli, at 9:54 π.μ.  

  • ΠΕΡΗΦΑΝΟΙ ΓΙΑ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΟΡΑΜΑΤΟΣ ΤΟΥΣ


    ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

    ΚΙ ΑΥΡΙΟ ΑΝΟΙΓΟΥΝ ΚΑΙ ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΛΕΜΕ ;-)

    By Blogger ATHENA, at 5:33 μ.μ.  

  • Χρόνια πολλά. Ανοίγουν, ανοίγουν. Κανονικά. Να είσαι καλά!

    By Blogger advocatus diaboli, at 7:12 μ.μ.  

  • Χρόνια Πολλά και αντάρτικα!!!

    By Blogger Eleni63, at 7:25 μ.μ.  

  • Ελένη, ευχαριστώ και αντεύχομαι.

    By Blogger advocatus diaboli, at 9:56 π.μ.  

  • Το δικό μου παλικάρι ζει. 90 χρονών. Συμφωνώ με την Κερασιά ότι δεν χωράνε σχόλια. Την ευχή μου να χετε.

    By Blogger adaeus, at 2:00 π.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<


myspace graphics

myspace graphics