Advocatus Diaboli

Παρασκευή, Μαΐου 18, 2007

Βαρύ πένθος

Γνώρισες τον πατέρα σου- τον πατέρα μας- όταν ήσουν τριών ετών,. Τότε εδέησαν να τον αφήσουν να επιστρέψει αυτοί που τον είχαν στείλει μακριά ως επικίνδυνο για τις τύχες της χώρας... Τον στερήθηκες σύντομα, καθώς οι καυγάδες ανάμεσα στο ζευγάρι δολοφονούσαν τον έρωτα που τους είχε οδηγήσει να παντρευτούν στο αστυνομικό τμήμα, με κουμπάρο τον μοίραρχο, τη μέρα που εκείνος έφευγε εξορία κι εσύ μεγάλωνες στην κοιλιά της μητέρας σου, χωρίς να γνωρίζεις σε τι κόσμο ερχόσουν.
Ηρθα δέκα χρόνια μετά, και μ’ αγαπούσες πάντοτε- όπως σ’ αγαπούσα και σ’ αγαπώ κι εγώ. Ποτέ δεν σκέφτηκες ότι ήμουν ανάμεσα στο μπαμπά σου και σ’ εσένα. Μονάχα η φωτογραφία του, που κρατάς στο πορτοφόλι σου αδιάλειπτα, είναι όταν εκείνος ήταν πατέρας σου. Είκοσι τριών ετών. Ωραίος, ψηλός, δυνατός.
Δεν τον άφησες ποτέ να οδηγήσει τη ζωή σου σε πιο ασφαλές μονοπάτι όταν παντρεύτηκες τον γιο των παιδικών του φίλων- αλλιμονο!- και βγήκε σκάρτος. Δεν τον άφησες να ανακατευτεί. Ζεις από τότε σε μια ισορροπία τρόμου, κάθε φορά που αυτός ο άνθρωπος με τον οποίο ένωσες τη ζωή σου και που κάθεται χρόνια ολόκληρα άεργος, πίνει...
Κι αυτό θα περάσει έλεγες συνέχεια, θα μεγαλώσουν τα παιδιά μου. Το ένα με ειδικές ανάγκες από δικό του φταίξιμο κατά την εγκυμοσύνη σου. Κι αυτό θα περάσει... Δεν περνάει έτσι. Το άλλο παιδί, έμπλεξε. Πού αλλού; Στα ναρκωτικά. Μετά από δεκαπέντε, μπορεί και παραπάνω χρόνια φρίκης και τρέλας, έσβησε έτσι ξαφνικά- καθόλου ξαφνικά για όσους ήξεραν ότι είχε κάνει πολλές προσπάθειες απεξάρτησης αλλά κάθε φορά ξανακυλούσε. Ανήμερα της γιορτής της Μητέρας. Σε μας το είχες κρύψει, για να μη στενοχωρηθούμε, κι ανέβαινες μόνη σου τον Γολγοθά. Ολομόναχη.
Δεν ξέρω πώς να σου δώσω κουράγιο, τι να κάνω για σένα εκτός από το να είμαι πλάι σου, πώς μπορώ να σε βοηθήσω. Θα είσαι σε όλη σου τη ζωή βουτηγμένη στο πένθος και στον πόνο. Ολα μου φαίνονται μικρά, πικρά, δύσκολα. Η ζωή είναι γεμάτη αδικίες, το ήξερα πάντοτε. Ομως όχι κι έτσι...
Απόγευμα, επιστρέφω από τον τελευταίο αποχαιρετισμό στο παιδί. Στην Ομόνοια, ένα παιδάκι ούτε δώδεκα ετών, ζητά από μια πόρνη που στέκεται στον δρόμο και που φαίνεται να την γνωρίζει, «ένα τσιγάρο αν έχει». Σκέφτομαι αστραπιαία ότι πιθανώς θα καταλήξουν και τα δύο στα ναρκωτικά. Θυμώνω. Αλλά πιο πολύ θυμώνω που δεν μπορώ να κάνω τίποτα. Που δεν μπόρεσα να κάνω κάτι.

13 Comments:

  • θυμώνεις και οργίζεσαι, που δεν μπορείς να κάνεις τίποτε και γώ το ίδιο.
    Εχτές παραλίγο να ρίξω σφαλιάρα σε ένα μικρό που ζητούσε τσιγάρο από έναν μεγαλλίτερό του, αλλά εξίσου μικρό.
    Με κοίταξε περίεργα και μου είπε, καλά κυρία μη θυμώνεις, πλάκα έκανα.
    Από πλάκα ξεκινάνε όλα, του είπα.
    Πάλι καλά, κατέβασε το κεφάλι και έκατσε πιο κάτω. Περιμέναμε και οι δυό το τράμ.

    By Blogger ange-ta, at 10:40 π.μ.  

  • Το τσιγάρο δεν οδηγεί απαραίτητα σε ναρκωτικά, βέβαια. Αλλά όλα το κείμενο θρίνθει αληθειών. Σκληρο όμως. Ίσως και η ζωή των παιδιών τούτων να φταίει που είναι σκληρή.

    By Blogger ο δείμος του πολίτη, at 1:23 μ.μ.  

  • Δυστυχώς τις περισσότερες φορές δεν μπορείς να κάνεις τίποτα..

    By Blogger αθεόφοβος, at 5:38 μ.μ.  

  • Το κακό είναι ότι το βλέπουμε, το λέμε... και μετά συνεχίζουμε να μην κάνουμε τίποτε. Προσπαθούμε μόνο για τα δικά μας τα παιδιά.

    By Blogger adaeus, at 6:16 μ.μ.  

  • Η μάνα μου τρελαίνεται τα βράδια
    Κι ανάβει στον διάδρομο κεριά
    Διαβάζει λόγια σ' ένα συναξάρι
    Και μου κρεμάει στο στήθος μου φλουριά

    Τα χέρια μου τρελαίνονται τα βράδια
    Σκαρώνουν τραγουδάκια στο χαρτί
    Εμπόροι τα σκοτώνουν στο παζάρι
    Και το πρωί με πνίγουν στην ακτή

    Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου

    By Blogger MhXeirotera, at 4:07 π.μ.  

  • Kανείς δεν μπορεί να κάνει κάτι και το ξέρεις. Ο καθένας μας επιλέγει τον σταυρό του.
    μιά αγκαλιά

    By Blogger ellinida, at 8:51 μ.μ.  

  • Τέτοιες στιγμές,επιλέγουμε να διαβάζουμε σιωπηλοί και άνευ σχολίων...

    By Blogger 7Demons, at 6:59 μ.μ.  

  • Πολύ λυπάμαι με ό,τι έχει γίνει.
    Και εξοργίζομαι που νιώθουμε πως τίποτα δεν μπορούμε να αλλάξουμε ή και να είναι αλήθεια αυτό...

    By Blogger industrialdaisies, at 11:49 π.μ.  

  • καταλαβαίνω, το χειρότερο είναι ότι βλέπουμε μόνο να γίνονται όλα αυτά και τα χέρια μας παραμένουν δεμένα, πώς να βοηθήσεις;

    By Blogger scalidi, at 2:04 μ.μ.  

  • Kalhmera :)

    By Blogger MhXeirotera, at 3:15 π.μ.  

  • Καλημέρα σε όλους και ευχαριστώ. Σήμερα είναι μια άλλη μέρα, όπως θα έλεγε και ο πατέρας μου. Να είμαστε όλοι καλά.

    By Blogger advocatus diaboli, at 12:37 μ.μ.  

  • Ναι, αν δε σωθεί η γης να λες "εγώ φταίω", είναι το ένα.

    Το άλλο όμως;
    Η αποδοχή της ανημποριάς μας πες,
    η γνώση ότι όχι, δεν φέρνεις τούμπα μονάχος σου την υφήλιο είναι ίσως, μεγαλύτερη λεβεντιά.

    Άγρια εποχή, δέξου το.
    Κι όχι όλα στο χέρι μας.
    ΄Ελλειψη θαυματοποιών τριγύρω.

    Αγάπη απ΄τους νοτιάδες.
    Κι αγκαλιές.

    By Blogger Καπετάνισσα, at 2:28 μ.μ.  

  • Καπετάνισσα, λεβεντιά μου, καλημέρα. Ναι, το δέχομαι και σε ευχαριστώ για τα παρηγορητικά σου λόγια- βάλσαμο ψυχής.

    By Blogger advocatus diaboli, at 10:03 π.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<


myspace graphics

myspace graphics